Naylon poşetlerle kaplı dünyamda nefes almakta zorluk çekerken çıktın karşıma.Alışmıştım,yenilmiştim bu yalnızlar liginde rakipsizdim.Sevilmiştim,kirlenmiştim aşka dair herşeyden vazgeçmiştim.Sen dokundun bana karşıya geçmeden tuttun beni ayıkladın hastalanmış hücrelerimi,bak dedin üç renk mavi;sevmek, inanmak,aldatılmak.Benimde kalbim kekeme,duygularım aksak, cümlelerim kuralsız,hislerim tutsak...Ve dedinki biliyorum hep kaybettin ama artık yalanlara bulanmış kalbini temize çekmelisin.Baktım içime haklıydın gölge oyunuydu tüm mutluluklarım bağırdım,ruhumu yokladım kalbimin ortasında dikişi dökülmüş yamalarımın ama dedim şimdi sen varsın yapay bi solunum yolu açarsın.Düşsemde kalksamda beni yarı yolda bırakmazsın.