Git gide koptuğum,unuttuğum sevgili...Beynimi kurcalıyosun,bulandırıyosun,yoruyosun.Hissediyorum gidiyosun.Her geçen gün daha da buz kesiliyor içim.Alışık değilim ya şaşırıyorum kimi zaman.Her günüm senle geçerken şimdi bomboşum.Sensizken kendimi bile anlamsız ve değersiz kıldım mesela.Bu kadar kalabalığın içinde olmayan sesini duydum her defasında.Her yere bakışımda seni görecekmiş heyecanıyla baktım.Her adımımda ayak izlerini aradım.Kaldırımlar dar geldi seninle yürüdüğüm yollarda.Yazın ortasında en keskin kışı yaşadım.Etrafıma baktığımda güneşli bir gün,kuş sesleri,çicekler ilk günkü tazeliğinde sevimli kareler oluştururken ben her şey de seni aradım.Küçük bir fısıltıda üşenmeden camıma çıkıp baktım.Her kapı sesine ben koştum,telefon elimde saatlerce ben bekledim.Rüyalarımdan kaçmak için uyumak bile gelmedi içimden ya da sabahları günlerce yatağımın üstünde kalmış,kokuşmuş çarşafımın ve sırılsıklam olmuş yastık kılıflarımın üstünden başımı kaldırmak ve yeni bir gün heyecanına varamıyacağımı anlayıp o en sevdiğin kırmızı pikemin içinden hiç çıkmamak...Temizlenmek bile istemedim gittiğinden beri,günler geçsede sanki kokun tenimden çıkmayacakmış gibi pis kalmak istedim.Hep okşadığın saçlarıma tarak yüzü deymedi sen gittiğinden beri.Hiç makyaj yapmadım,giydiğim şeylere bile önem vermedim.Nasıl göründüğümü umursamadım.Kılıf takmadım,maskelerle kapamadım yüzümü ama bu yüzden de hiç aynaya bakamadım.Her aynaya baktığımda seni gördüm,beni böyle görmek istemediğini defalarca haykıran sesini duydum çünkü.Ama şimdi bundan bile şüphe duyduğum,en yakınımken şimdi ulaşamadığım sevgili...