Öyle bir direnişti ki içimde düğümlediğim.
Her gün etimden koparmaya çalıştığım kokun, savaşımdı.
Üstünde defalarca nefes süzdürdüğüm, pürüzünü öldürdüğüm tenim seyirirken koynunda, sen benden bir haber seviyordun hala... Sen, temizledikçe pislettiğim zoraki sığıştığım beden, kokun ezberimden çıktığı an kendi ellerimle suyumda boğduğum. Seviyorum demek yetmezmiş ya, tek sığınağım başka yüzlerdi sevdiğim...