Şöyle bir bakıyorum da, epey bir büyümüşüm.
Ellerim büyümüş, ayaklarım. Saçlarım baya bir uzamış, boyum atmış. Sadece, kimsesiz aklım büyümüyor hala. Seneler önce zihnime  kazıdığım sen, hala öylece duruyorsun. Şekil değiştirmeden, boy göstermeden hala çocuk gibi... Oysa ben, benimle büyümeni ümit etmişim. Zihnimi yormanı beklemişim, epeyce çekilmez baş ağrılarına neden olmanı. Halbuki sen, bensiz büyümüşsün çocuk. Epeyce bir yol almışsın, bana hiç dokunmadan. Kadınların olmuş orada burada göründüğün.
Bir bebeğin olmuş adını ben koyduğun. Büyükçene bir eve sahipmişsin tıpkı istediğim gibi beyaz ve mavi panjurları olan.
Sen adam olmuşsun sevgilim...Cennetime gelenlerden duydum...